McDonald's ဟာ ၁၉၅၅ႏွစ္ဦးပိုင္းမွာ
ဟမ္ဘာဂါေတြကိုေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေသးေလးတစ္ဆိုင္သာျဖစ္တယ္။
၁၉၅၄ခုႏွစ္ တစ္ေန႔မွာ Raymond Krocဟာ ကားေမာင္းၿပီး ကယ္ရီဖိုးနီးယားျပည္နယ္က San Bernardinoၿမိဳ႕ဆီ သြားေရာက္ခဲ့တယ္။ ကားရပ္နားစခန္းက စားေသာက္ဆိုင္ငယ္ေလးတစ္ခုမွာ လူအမ်ားတန္းစီရပ္ေစာင့္ေနတာကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ သူလည္း လူေတြရဲ႕ေနာက္မွာ တန္းစီရပ္ေစာင့္ခဲ့တယ္။ လူေတြက ဟမ္ဘာဂမ္အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ကိုဆဲြၿပီး မိမိတို႔ရဲ႕ကားဆီ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ထြက္သြားတာကိုေတြ႔ေတာ့ Raymond Kroc အံ့ၾသခဲ့မိတယ္။ လူကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစတာ ဘာေတြလဲလို႔ ေရွ႕တက္ၿပီး သူသြားၾကည့္ေတာ့ ဟမ္ဘာဂမ္နဲ႔ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ျဖစ္တာကို သြားေတြ႔တယ္။ အဲဒီဆိုင္က လူတိုးလို႔မရေအာင္ ေရာင္းေကာင္းတာကို သူေတြ႔ျမင္ခဲ့တယ္။
Raymond Kroc ဟာ အသက္၅၂ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းမရွိခဲ့ေသးဘူး။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းတစ္ခုကို သူေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ထူေထာင္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒီလို fast foodဓေလ့က လူေတြၾကားထဲ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထိုးေဖာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာကို သူသိတယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းေနာက္လိုက္ၿပီး ဒီလိုစားေသာက္ဆိုင္ေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေတာ့မယ္ဆိုတာကို သူသိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ fast food အေရာင္းဆုိင္ဖြင့္ဖို႔ သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ၿပီး ဟမ္ဘာဂမ္၊ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ေတြေရာင္းတဲ့ ဒီစားေသာက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ McDonald ညီအစ္ကိုဆီကေန ဆိုင္နဲ႔ မူပိုင္ခြင့္အားလံုးကို သူဝယ္ယူလိုက္တယ္။
ဝယ္ယူၿပီးခ်င္း ဒုတိယဆိုင္ခဲြတစ္ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ McDonald ညီအစ္ကိုနဲ႔တိုင္ပင္ခဲ့တယ္။ McDonald ညီအစ္ကိုကလည္း သူ႔ကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ဆိုင္ခဲြေတြဖြင့္ခြင့္မူပိုင္ကို ေပးလိုက္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္းဆိုမႈတင္းက်ပ္ခဲ့တယ္။ ဆိုင္ခဲြေတြဆီက ေရာင္းရႏႈန္း ၁.၉%က ဝန္ေဆာင္ခအျဖစ္သတ္မွတ္မယ္။ အဲဒီထဲက ၁.၄%ကသာ Raymond Kroc အတြက္ျဖစ္ၿပီး ဝ.၅%က McDonald ညီအစ္ကအတြက္လို႔ ဆိုခဲ့တယ္။ လုပ္လိုစိတ္ျပင္းျပေနတဲ့ Raymond Kroc က ဒီေတာင္းဆိုခ်က္ကို လက္ခံလိုက္တယ္။
၁၉၅၅ခုႏွစ္ မတ္လမွာ Raymond Kroc ဦးစီးတဲ့ McDonald's ကုမၸဏီ တရားဝင္ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး အဲဒီႏွစ္ ဧၿပီလမွာပဲ ပထမဆံုးဆိုင္ခဲြကို Des Plaines, Illinois မွာ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။ စက္တင္တာလမွာ ဒုတိယဆိုင္ခဲြကို ကယ္ရီဖိုးနီးယားျပည္နယ္ Fresnoၿမိဳ႕မွာ ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
အဲဒီမွတဆင့္ ေနာက္သံုးလအၾကာမွာ တတိယဆိုင္ခဲြကို ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ခဲ့ျပန္တယ္။ အေရာင္းဝန္ထမ္းဘဝကလာတဲ့ Raymond Kroc ဟာ သူ႔ရဲ႕အေရာင္းပါရမီနဲ႔ ဆိုင္ခဲြေတြ တစ္ဆိုင္ၿပီးတစ္ဆိုင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္။ ၁၉၆ဝခုႏွစ္မွာ McDonald's ဆိုင္ခဲြေပါင္း ၂၂၈ရွိေနခဲ့ၿပီး ေရာင္းရေငြေပါင္း ေဒၚလာ၃၇သန္းေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ဆိုင္ခဲြေပါင္းမ်ားေလ McDonald ညီအစ္ကို ခဲြေဝရတဲ့ေငြကမ်ားေလ ျဖစ္တာေၾကာင့္ Raymond Krocဟာ နဂိုေရးဆဲြထားတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္တခ်ဳိ႕ကို မျပင္မရ ျပင္ဆင္ဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာလည္း စည္းကမ္းခ်က္အေသးစားေတြကို မၾကာခဏျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္။ McDonald ညီအစ္ကိုရဲ႕ တင္းက်ပ္တဲ့စည္းကမ္းခ်က္တခ်ဳိ႕က McDonald’sရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးစေျခလွမ္းကို တားဆီးေႏွာင့္ယွက္သလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
“McDonald’s ကို အျပတ္ဝယ္ရမယ္”လို႔ Raymond Kroc စိတ္ထဲ သံဓိဌာန္ခ်ခဲ့တယ္။ ၁၉၆၁ခုႏွစ္မွာ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးမႈေတြျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ McDonaldညီအစ္ကိုက McDonald’s ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ကိုလဲြအပ္မယ္လို႔ သေဘာတူခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေျပာတဲ့ေစ်းႏႈန္းက အဆမတန္ပါပဲ။ ေဒၚလာ ၂၇သိန္းနဲ႔ သူတို႔ေစ်းေခၚခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေငြေတြကို McDonaldညီအစ္ကိုက တစ္ေယာက္၁ဝသိန္းစီခဲြေဝၿပီး အခြန္ေငြ ၇သိန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြသားပဲေပးဖို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို Raymond Kroc ေဒါသျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဖုန္းခ်ၿပီး စိတ္ကုိတည္ၿငိမ္ေအာင္ သူအရင္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ေငြေၾကး သူ႔ဆီမွာမရွိမွန္း သူတို႔သိတယ္။ ေစ်းကိုအဆမတန္ေခၚတာေၾကာင့္ Raymond Kroc ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မေပးခ်င္မွန္း သိသာေနခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ Raymond Kroc က ဒါကို အဖန္တလဲလဲ စဥ္းစားေတြးေတာၿပီး McDonaldညီအစ္ရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လိုက္ေလ်ာခဲ့တယ္။ Raymond Kroc က သူ႔အတြင္းေရးမွဴးနဲ႔ အႀကံအမ်ဳိးမ်ဳိးထုတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ေခ်းယူေငြနဲ႔ McDonald’s ကုမၸဏီရဲ႕ ဆိုင္းပုတ္နာမည္၊ အမွတ္တံဆိပ္၊ မူပိုင္ခြင့္နဲ႔ အစာခ်က္နည္းလုပ္နည္းအားလံုးကို ဝယ္ယူခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရွိ McDonald’sဆိုင္အားလံုးက Raymond Kroc နာမည္ေအာက္မွာရွိေနခဲ့တယ္။ ကုမၸဏီနာမည္ကသာ McDonald’s ျဖစ္ေနေပမယ့္ McDonald ညီအစ္ကိုနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
ဒီ Fast foodလုပ္ငန္းကို Raymond Kroc စလုပ္ကိုင္ခ်ိန္မွာ မိသားစုနဲ႔ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ကန္႔ကြက္တားျမစ္တာကို ခံခဲ့ရတယ္။ အသက္ ၅ဝေက်ာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့သူ႔ကို စိတ္ကူးမလဲြဖို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိး တားျမစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတားျမစ္ကန္႔ကြက္မႈေအာက္မွာ Raymond Kroc မတြန္႔ဆုတ္ခဲ့ဘူး။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တဲ့အတိုင္း မျဖစ္မေန သူလုပ္ကိုင္ခဲ့တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး မလုပ္ဘဲေနရင္လည္း ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သူသိတယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း အရင္လုပ္မယ္.. ျဖစ္မျဖစ္၊ ေအာင္ျမင္မေအာင္ျမင္တာက ေနာက္မွ၊ အဓိက,က လုပ္ေဆာင္မႈ၊ လႈပ္ရွားမႈလိုတယ္လို႔ သူထင္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ McDonald’sဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို သူအရင္းစတည္ၿပီးလုပ္ခဲ့တယ္။ ၁ဝႏွစ္အၾကာမွာ ဆိုင္ဆဲြေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ သူေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ McDonald’s ဟာ တစ္ကမာၻလံုးမွာ ဆိုင္ခဲြေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျဖန္႔က်က္ေအာင္ျမင္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးတာနဲ႔ စတင္လုပ္ေဆာင္ဖို႔လိုပါတယ္။ အခ်ိန္ဆဲြေနရင္ ပ်င္းရိတာ၊ သံသယဝင္တာ၊ သိမ္ငယ္တာ၊ ေၾကာက္ရြံ႕တာစတဲ့ အပ်က္ေဆာင္စိတ္ေတြ ဝင္လာတတ္လို႔ပါပဲ။ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ရင္ သတိၱရွိတာ၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္စိတ္တိုးတာ၊ ေတြးေတာဖန္တီးတာ.. စတဲ့ အျပဳေဆာင္စိတ္ေတြ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။
လူအမ်ားက အခ်ိန္ဆဲြတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္ဆဲြသူေတြက ဘာလုပ္လုပ္ ေကာင္းေအာင္မလုပ္တတ္တာ မဟုတ္ဘဲ ေကာင္းေကာင္းမလုပ္တာပဲျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ က်ရႈံးဖို႔ အက်င့္ဆိုးျဖစ္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး လက္ေတြ႔မလုပ္ေဆာင္ရင္လည္း ဘာအက်ဳိးရလဒ္မွရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္တာက အက်င့္တစ္ခုပါ။ စိတ္ေနသေဘာထားတစ္ခုပါ။ ေအာင္ျမင္သူတို႔ လက္ကိုင္ထားတဲ့ အရည္အခ်င္းတစ္ခုပါ။
အလုပ္တစ္ခုကို အခ်ိန္ဆဲြရင္ မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာကို သင္အခ်ိန္ဆဲြမိပါလိမ့္မယ္။ စတင္လုပ္ေဆာင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဆံုးထိ သင္လုပ္ေဆာင္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စလုပ္ေဆာင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေအာင္ျမင္ဖို႔ သင္တစ္ပိုင္းေသခ်ာသြားပါၿပီ။ စစခ်င္း ေျခတစ္လွမ္းကို သင္စလွမ္းလိုက္ၿပီဆိုတာက ေနာက္ကေျခလွမ္းေတြက အလိုလိုလုိက္ပါလာပါတယ္။ သတိၱရွိတဲ့ပထမေျခလွမ္းကို သင္စလွမ္းရဲဖို႔ပဲလိုပါတယ္။
"ထင္႐ွားသူတို႔၏ ဘဝပံုျပင္" စာအုပ္မွ
ဘဝကို ဘယ္ေတာ့မွ အရႈံးမေပးတာဟာ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုပါ၊ တင္းခံတဲ့ ေတာင္းဆိုမႈတစ္ခုပါ။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈလည္းျဖစ္ပါတယ္။ က်န္းမာသူတစ္ဦးက “ငါ့မွာ က်န္းမာတဲ့ခႏၶာကိုယ္ရွိတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရွိတယ္”လို႔ ေျပာႏိုင္သလို မသန္စြမ္းသူတစ္ဦးကလည္း “ငါ ႏွလံုးခုန္ေနေသးသေရြ႕ ငါ့ဘဝကို ငါလက္မလႊတ္ဘူး”လို႔ ဂုဏ္ယူစြာေျပာႏိုင္ပါတယ္။ လက္လႊတ္မယ္၊ အရႈံးေပးမယ္လို႔ သင္စဥ္းစားတဲ့အခါ ေနမင္းတစ္ပတ္လွည့္လာၿပီ၊ ငါ့ဆီေရာက္ဖို႔ သိပ္မေဝးေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္ၾကည့္ပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လက္လႊတ္ရင္ ေအာင္ျမင္ျခင္းဆီ သင္ဘယ္ေတာ့မွ အေရာက္လွမ္းႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရည္႐ြယ္ရာပန္းတိုင္တစ္ခု႐ွိၿပီဆိုရင္ အဲဒီပန္းတိုင္ဆီအေရာက္လွမ္းဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားေပးတတ္ပါေစ။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
