ခ်စ္တတ္ရဲ႕လား

ဒီကေန႔ ၿမိဳ႕ျပေန ျမန္မာမိဘ အမ်ားစုကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သူတို႔ သားသမီးေတြကို ဘယ္လို ျဖည့္ဆည္းေပး၊ ဂ႐ုစိုက္ေပးၿပီး ေမတၱာထားေၾကာင္း ျပရမလဲဆိုတဲ့ ပုံစံေတြ အေတြ႔ရ မ်ားလာတယ္။

တခ်ဳိ႕ဆို တစ္ေနကုန္ ကိုယ့္သား၊ သမီး ေက်ာင္းႀကိဳ၊ ေက်ာင္းပို႔၊ က်ဴရွင္ႀကိဳပို႔နဲ႔ပဲ တစ္ေနကုန္သြားတဲ့ မိဘမ်ဳိးေတာင္ ရွိလာတယ္။ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ရင္လည္း လြယ္အိတ္၊ ထမင္းဘူး၊ ေရဘူးကအစ အကုန္သယ္ေပးတယ္။ မုန္႔စားနားခ်ိန္၊ ထမင္းစားနားခ်ိန္မွာ ပါးစပ္ထဲကို ခြံ႔ေကြ်းတယ္။ တတ္ႏုိင္တဲ့ မိဘတခ်ဳိ႕ဆို ကေလးက ေတာင္းတာမွန္သမွ် လိုေလးေသး မရွိေအာင္ အခ်ိန္မဆိုင္း ရွာေပး၊ ဝယ္ေပးၾကတယ္။

တကယ္တမ္း ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ သား၊ သမီးေတြ သူတို႔အေပၚ ခ်စ္ခင္တာ၊ အားကိုးတာကို လိုခ်င္တဲ့အတြက္ မိဘဝတၱရားရွိလို႔ ျဖည့္ဆည္းေပးတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ဖုံးကြယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကသလားလို႔။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ သူတို႔ ပူဆာတဲ့အသံကို နားအညည္း မခံႏုိင္လို႔ ဝယ္ေပးတာမ်ဳိးလည္း ရွိတယ္။

တည့္တည့္ေျပာရရင္ သူတို႔ အတၱကို အရင္ဦးစားေပးၿပီး လူအမ်ားေရွ႕မွာ ေမာ္ခ်င္၊ ႂကြားခ်င္တဲ့စိတ္၊ နားပူနားဆာ လုပ္တာကို သည္းမခံႏုိင္တဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္ကို ပိုခ်စ္လာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ လိုတာ ျဖည့္ဆည္းေပးေနၾကတာ မ်ားတယ္။

ေစာေစာပိုင္း ငယ္ႏုစဥ္ ကာလမွာေတာ့ ဒီလိုျဖည့္ဆည္းေပးတာမ်ဳိးက သိပ္ျပႆနာ ရွိတယ္လို႔ မထင္ရဘူး။ အခ်ိန္တန္ နားညည္း သက္သာသြားတာကိုး။ ငယ္ကတည္းက ေတာင္းတုိင္းရေနတဲ့ ကေလးေတြမွာ တျဖည္းျဖည္း အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိသြားႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို အေတာ္မ်ားမ်ား မသိၾကဘူး။

ပထမျပႆနာက လြယ္လြယ္ေတာင္းရင္ လြယ္လြယ္ရတဲ့အတြက္ ဘယ္အရာကိုမွ တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ေတာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းရတဲ့အတြက္ အဲဒီပစၥည္း တစ္ခုခုအတြက္ စိုက္ထုတ္ရမယ့္ အခ်ိန္၊ ေငြ၊ လုပ္အားသေဘာ နားမလည္ေတာ့ဘူး။ လြယ္လြယ္ရေတာ့ လြယ္လြယ္ေမ့ ဆိုသလိုေပါ့။ ကိုယ္ပိုင္ အင္အား၊ အစြမ္းအစ မထုတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္စြမ္း၊ ဉာဏ္စြမ္းနည္းရာကေန တုံးသြားႏုိင္တဲ့အထိ ျပႆနာ ရွိသြားတတ္တယ္။

ဒုတိယျပႆနာက ေလာကႀကီးရဲ႕ အေပးအယူ သေဘာကို လက္ေတြ႔က်က် နားမလည္ေတာ့ဘူး။ ဆိုလိုတာက ဘယ္အရာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လိုခ်င္တာ တစ္ခုခုရွိရင္ အဲဒီလိုခ်င္တာနဲ႔ ညီမွ်တဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ တစ္ခုခု ကိုယ္က ျပန္ေပးရတယ္ဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး။

ၾကာလာတဲ့အခါ ယေန႔ ျမန္မာလူငယ္တခ်ဳိ႕ အလုပ္ကို ခါးခ်ဳိးမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္ကေန ေငြလြယ္လြယ္ရမလဲ ဆိုတာမ်ဳိးပဲ ရွာလာၾကတယ္။ ရလာရင္လည္း ရတဲ့ေငြကို ဘီယာဆိုင္၊ အရက္ဆုိင္နဲ႔ ေကတီဗီလို ေနရာမ်ဳိးေတြ၊ အဝတ္အစား အသုံးေဆာင္ပစၥည္း ဝယ္ပစ္လိုက္တာမ်ဳိးေတြမွာ အလြယ္တကူ သုံးပစ္လိုက္တတ္ၾကတယ္။

တခ်ဳိ႕ဆို မိဘေတြကိုယ္တုိင္ ကိုယ့္သားသမီးကို လြယ္လြယ္ေငြရတဲ့ လမ္းရွာေပးၿပီး အတင္းဇြတ္ေလွ်ာက္ခိုင္းတာမ်ဳိး အထိပါ ေတြ႔လာရတယ္။

ဒါေတြ အျဖစ္မ်ားလာရင္၊ လူငယ္အမ်ားစုကို ကူးစက္လာရင္ သူမ်ားေနာက္မွာ အမ်ားႀကီး ျပတ္က်န္ခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံ သူမ်ားကိုမီဖို႔ ေနေနသာသာ ကိုယ့္ဘာသာ ေနာက္လန္က်မသြားေအာင္ မနည္းထိန္းေနရတာနဲ႔တင္ အခ်ိန္ကုန္သြားမယ္။

ဒီေန႔သိရင္ ဒီေန႔ျပင္လို႔ ရတယ္။ သားသမီးကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ မိဘဆိုရင္ ကေလးေတြ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတတ္ေအာင္ အစစအရာရာ လုိက္လုပ္မေပးသင့္ဘူး။ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ ရွိေအာင္ တာဝန္တစ္ခုခု ယူခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ ငယ္ကတည္းက သူတို႔လုပ္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥေတြ သူတုိ႔ဘာသာ လုပ္ခိုင္းရမယ္။ ႏုိင္တဲ့ တာဝန္တစ္ခုခုေပးၿပီး ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မွန္မွန္ မပ်က္မကြက္ လုပ္ဖို႔ ေလ့က်င့္ေပးရမယ္။

သူက ပူဆာလို႔ ဝယ္ေပးခ်င္ရင္ေတာင္ အိမ္မႈကိစၥ ေန႔စဥ္ ဘာဝိုင္းလုပ္ရင္ ဘာေပးမယ္၊ အတန္းထဲမွာ ပ၊ ဒု၊ တ ဝင္ရင္ ဘာရမယ္၊ စကားရည္လုပြဲ၊ အားကစားပြဲမ်ား ဝင္ၿပိဳင္ရင္ ဘာဝယ္ေပးမယ္ စတဲ့ မက္လုံးတစ္ခုခုေပးၿပီး ေလာကႀကီးမွာ ဘာမွ အလကားမရဘူး ဆိုတဲ့အသိ စြဲသြားေအာင္ တည့္ေပးရမယ္။

မိဘေတြအေနနဲ႔ ငယ္တုန္းက အလိုလိုက္ခ်င္သလို လိုက္ခဲ့ၿပီးမွ ႀကီးလာလို႔ ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရ ျဖစ္တဲ့အခါ သားဆိုး၊ သမီးဆုိး စာရင္းသြင္း၊ အေမြျပတ္စြန္႔လႊတ္၊ အိမ္ေပၚကႏွင္ခ် လုပ္တာမ်ဳိးက မိဘတာဝန္၊ သမိုင္းေပး လူမႈတာဝန္နဲ႔ မ်ဳိးဆက္တာဝန္ မေက်တဲ့ ခပ္ညံ့ည့ံ ႏုိင္ငံသားေတြ ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္တယ္။

အယ္ဒီတာ (၂၂-၁၁-၂၀၁၄)

--------------------------------
Editor's Word, The Voice Daily Vol-2/No-191 (#voiceeditorial)

Posted in: ခ်စ္ေမတၱာ