ထင္းခုတ္သမားပုံျပင္

တစ္ခါက ထင္းခုတ္သမား လူငယ္တစ္ဦးေတာင္တက္ျပီးထင္းခုတ္ေလသည္။ မၾကာမွီ ထင္းခုတ္သမား အဘုိးအုိတစ္ဦးလည္း ေရာက္လာခဲ့သည္။

ထင္းမ်ားကုိခုတ္ၾကရင္း ညေနေစာင္းခ်ိန္တြင္အဘုိးအုိခုတ္ျပီးေသာ ထင္းအေရအတြက္မွာ လူငယ္ထက္ပုိမ်ားေနခဲ့သည္။

အဘုိးအုိမွာ ေနာက္က်မွေရာက္လာျပီးသူထက္ထင္းပုိမ်ားေနသည္ကုိ သတိျပဳမိေသာလူငယ္က ေနာက္ရက္တြင္ေစာေစာထျပီး ထင္းခုတ္ထြက္ရန္ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။

ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ လူငယ္မွာ အဘုိးအုိထက္ေစာျပီး ထင္းခုတ္ရန္ထြက္ခဲ့သည္။ စိတ္ထဲတြင္ အဘုိးအုိထက္ ထင္းပုိရ

မည္ဟုလည္း ေတြးေနမိသည္။

သုိ႕ေသာ္..အလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ အဘုိးအုိ၏ထင္းမွာ သူ႕ထက္ပုိမ်ားေနသည္ကုိေတြ႕ျပန္သည္။

သုိ႕ႏွင့္ ေလး၊ငါးရက္ဆက္တုိက္ ေတာင္ေပၚသုိ႔ေစာစီးစြာ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီး မုိးခ်ဳပ္ေန၀င္မွအိမ္ျပန္ခဲ့ေသာ္

လည္း သူ၏ထင္းမွာ အဘုိးအုိထက္အျမဲတမ္းလုိလုိပင္ နည္းေနခဲ့သည္။

ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္သူသည္ မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့သည့္အဆုံး အဘုိးအုိအား ေမးျမန္းခဲ့သည္။
အဘုိး ကၽြန္ေတာ္ကအဘုိးထက္အားသန္တယ္။ အဘုိးထက္ေစာျပီး ေတာင္ေပၚေရာက္ေအာင္လာခဲ့သည္။
ေနာက္က်မွအိမ္ျပန္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ခုတ္လုိ႔ရတဲ့ထင္းက အဘုိးထက္ နည္းေနခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ..

ဒီလုိလူေလးရဲ႕ အဘုိးကထင္းခုတ္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း အဘုိးရဲ႔ပုဆိန္ကုိအျမဲေသြးတယ္။ လူေလးကမေသြးခဲ့ဘူး။

ထင္းခုတ္ျပီးဒီအတုိင္းပစ္ထားခဲ့တယ္။ အဘုိးကအသက္ၾကီးျပီး ေနာက္က်မွေတာင္ေပၚေရာက္သလုိ လူေလးထက္

ေစာျပီးအလုပ္သိမ္းခဲ့တယ္။

ဒါေပမဲ့ အဘုိးရဲ႔ပုဆိန္က လူေလးပုဆိန္ထက္ ထက္ျမက္ေနတဲ့အတြက္ အဘုိးေလး/ငါးခ်က္ ခုတ္လုိ႔ ျပတ္တဲ့သစ္ပင္ကုိ လူေလးက ဆယ္ခ်က္ေလာက္ခုတ္ယူရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေလးရဲ႕ထင္းေတြနည္းေနတာပါ။

ပုံပမာေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ထင္းပဲခုတ္ေနျပီး ပုဆိန္ေသြးဖုိ႕ေမ့ေနၾကရင္ အလုပ္အျပည့္လုပ္ျပီး ရလဒ္တစ္၀က္ပဲခံစားရမယ္ဆုိတာကုိ တခ်ိန္ခ်ိန္

က်ရင္ သိလာလိမ့္မယ္။ လူ႕ဘ၀ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းဖုိ႕ၾကိဳးစားေနသလုိ တစ္ဘက္ကလည္း

ကုိယ့္ပညာ ဗဟုသုတေတြကုိ ျမင့္တင္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ဘက္ကထင္းခုတ္ရင္း တစ္ဘက္ကလည္း ပုဆိန္ေသြးေနသင့္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္လည္း ဒီပုံပမာေလးက တစ္ခုခုေပးသြားႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။
ကုိယ့္ကုိကုိယ္တတ္လွျပီ ထင္ရင္ေတာ့ သူမ်ားတစ္ခ်က္ထဲနဲ႕ ခုတ္လုိ႕ျပီးသြားတဲ့သစ္ပင္ကုိ ကုိယ့္က်မနဖူးကေခၽြး ေျခမက်ေအာင္

အခ်က္ေပါင္းေလး/ငါး/ဆယ္ခ်က္မကခုတ္မွ ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းထဲကလုိ နည္းနည္းေတာ့ လႊဲေနျပီ

ေပါ့ဗ်ာ။

ဒီေတာ့ သင္တန္းခ်ည္းတက္ျပီး တက္သမွ်မေလ့က်င့္ပဲ ျပန္ေမ့ေနရင္ေရာဆုိရင္ေတာ့အဲဒါ ကုိယ့္သမုိင္းျဖစ္သြား
ျပီလုိ႔ပဲ ဆုိပါရေစ။ စကားေလးတစ္ခြန္းလက္ေဆာင္ပါးခ်င္ပါေသးတယ္။

လက္ေတြ႕မပါတဲ့ပညာဟာ အသုံးမ၀င္သလုိ ၊ ပညာမပါတဲ့လက္ေတြ႕ဟာလည္း အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေရ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိယ့္ပုဆိန္ကုိယ္ေသြးၾကပါစုိ႕လား။

(ကိုေအာင္လတ္၏ ေဖ့စ္ဘြတ္မွ ကူးယူရွယ္ပါသည္)

ကိုစုိးႏိုင္(ျမန္မာ့အရုဏ္သစ္)http://www.facebook.com/groups/Myanma.ArunThit.Org/

Posted in: ပံုျပင္